On access intimacy and On pain worth sharing

Mira Thompson pleit voor disability justice, zingt, performt, maakt kunst, doceert en doet onderzoek. Carly Everaert ontwerpt kostuums, cureert, maakt kunst, doceert en doet onderzoek. Hun samenwerking begon binnen Everaerts cursus Radical Thinking aan de afdeling Scenografie van de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam. Ze delen een grondige interesse in intersectionele theorie, belichaamde kennis en toegankelijke artistieke praktijken, en onderzoeken hoe rechtvaardigheid voor personen met een handicap zowel een theoretisch kader als een praktische methode kan zijn om kunstonderwijs en -productie te hervormen.

ENCORE toont twee open-source videolessen uit hun project:

On access intimacy

Video met geluid, 13:19 minuten 

Engels met Nederlandse ondertiteling en beschrijvende transcriptie (tekstin pdf-formaat met audio- en beeldbeschrijvingen) 

Deze eerste videoles gaat uit van het concept ‘access intimacy’, zoals bedacht door de Amerikaans-Koreaanse denker en schrijver Mia Mingus: "... dat ongrijpbare, moeilijk te beschrijven gevoel wanneer iemand anders je toegangsbehoeften ‘begrijpt’. Het soort griezelige troost dat je als gehandicapte voelt bij iemand puur op toegangsniveau." De video is een leertool, ontworpen voor docenten of andere (zelf)opvoeders en leerlingen die geïnteresseerd zijn in de manier waarop lichamen historisch (onder)vertegenwoordigd zijn, en die zich inzetten voor meer bewustwording van de sociale, politieke en filosofische definities van handicap.

On pain worth sharing 

Engels met Engelse of Nederlandse ondertiteling, 28:19 minuten

De tweede videoles vertrekt vanuit een centraal argument in ‘Pain Worth Sharing’, een essay geschreven door Mary Grace Bernard, een kunstenaar en wetenschapper die leeft met cystische fibrose, een chronische ziekte die haar dagelijkse kunst- en schrijfpraktijk beïnvloedt. In het essay onderzoekt Bernard het werk van Bob Flanagan en Johanna Hedva: “... terwijl beide kunstenaars hun lichaam als persoonlijk en politiek onthullen, concentreer ik me op Flanagans manier om het zelf te tonen en Hedva's nadruk op het tonen van het politieke om te laten zien hoe beide kunstenaars de tweedeling tussen publieke en private ruimte, kunst en leven, performer en toeschouwer, en lichaam en geest doorbreken.”

Deze videolessen nodigen uit tot reflectie, dialoog en belichaamde betrokkenheid. 

De films duren in totaal 41min 38". We laten een pauze van een kleine 20min. De films beginnen, in loop, telkens op het uur en dat vanaf 11u tot 16u. 

Mira Thompson (Amsterdam, 1993) is zangeres, songwriter en performer. Beïnvloed door de traditie van vocale jazz, voelt ze zich aangetrokken tot verhalende liedjes en sterke poëtische en visuele elementen in muziek. Tijdens haar studie aan het HKU Utrecht Conservatorium ontwikkelde ze een fascinatie voor de verschillende manieren waarop de stem kan functioneren als een belichaamd instrument. Of het nu geschreven, gesproken of gezongen is, Mira gebruikt taal om diepe en verborgen gevoelens op te roepen met een oprechte maar geestige benadering. In 2019 bracht ze haar eerste EP Festina Lente uit. Sinds 2008 treedt ze nationaal op in onder andere Mozaïek Theater, Frascati en Casco Art Institute: Working for the Commons, en heeft ze getoerd in Duitsland en Frankrijk.

Carly Everaert (1960) is kostuumontwerper en scenograaf. Sinds 2009 geeft zij les aan de afdeling Scenografie van de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam, waar zij artistiek onderzoek en onderwijs combineert. Everaert onderzoekt thema's als duurzaamheid, belichaamde kennis en intersectionaliteit, vaak in samenwerking met andere makers en onderzoekers. In 2022 ontving ze de Prosceniumprijs voor haar gehele oeuvre. Zowel binnen als buiten het theater ontwikkelt Everaert installaties, kostuums en educatief materiaal die aanzetten tot kritische reflectie en collectieve verbeelding.