it doesn't go without saying (& other gossips)

Het gevoel dat iets wordt doorgegeven nog voordat het daadwerkelijk is doorgegeven. 

it doesn’t go without saying (& other gossips) is een project van Alix Eynaudi en Elizabeth Ward, in samenwerking met danser Ray Scheinecker, dat fantaseert over de erfenis van de Amerikaanse postmoderne dans — met name aan de hand van het werk en de verhalen van choreografe en videokunstenaar Cathy Weis. Haar stem loopt als een rode draad door het stuk in verhalen, interviews en roddels, waarbij de anekdote een manier wordt om l'air du temps te voelen: wat het vasthield, wat het liet vallen. Het stuk ontvouwt zich als een reeks intieme eerbetonen, in de beweging, in het geluid, de lichten en in de kleding.  

De studio verlaat het podium nooit helemaal. Er broeit iets in het navertellen –  heen en weer glijdend tussen toewijding en decoratie, tussen wat werd geoefend en wat wordt uitgevoerd, tussen het lichaam dat leerde en het lichaam dat zich herinnert. Geen reconstructie. Geen herstel van iets dat verloren is gegaan. Een turbulentie, die nog steeds aan het werk is. 

Elk van de drie artiesten heeft een andere band met het werk van Cathy. Elizabeth staat al drie decennia dicht bij haar — als studente, ja, maar ook als iemand die bij met haar woonde, haar heeft geholpen met verhuizen, voor haar heeft gedanst en die met haar praatte in het kader van een langdurige vriendschap. Alix kwam in deze geschiedenis terecht als Europese danseres, via de mensen die deze over de oceaan hebben overgebracht — lerend van degenen die onder andere van Cathy hadden geleerd — de keten is lang genoeg zodat er altijd al iets opnieuw wordt geïnterpreteerd, opnieuw wordt gemaakt. Ray komt vanuit een andere generatie en een geheel andere achtergrond – Oostenrijks, urban dance, clownerie – en brengt een resonantie met Cathy's werk met zich mee die minder te maken heeft met afstamming dan wel met iets meer indirects, meer lichamelijks, moeilijker te benoemen. Drie afstanden. Drie intimiteiten.  

Cathy's verhalen, beelden en opnames reisden van New York naar Wenen — en het was precies in dat hervertellen dat het stuk zijn vorm vond: het geluidsontwerp en de compositie van Paul Kotal, een kledingcollectie van Isabelle Edi ergens tussen de Addams Family en de veronderstelde neutraliteit van jeans, t-shirt en sportschoenen, en een lichtontwerp van Lukas Kötz — een decorontwerper, die hier alleen met licht werkt.  

We dansen nooit alleen.  

Voor Cathy Weis, met liefde.