Rendez-vous with Pankaj Tiwari

Wat is je huidige obsessie?

Watermassa’s. Ik wil dingen creëren over watermassa’s.

Wie is je rolmodel?

Mijn ouders.

Wat geeft je hoop?

Op dit moment geeft de volgende generatie mij veel hoop. Ik zie dat de volgende generatie zeer actief deelneemt aan het veranderingsproces over de hele wereld.

Lopend project waar je enthousiast over bent?

Ik werk momenteel aan een nieuwe creatie, getiteld WE WANT EVERYTHING, en de hele show zal zich op het water met boten afspelen, dus daar ben ik erg enthousiast over. Een Opera op het water.

Gekste ding dat tijdens een optreden is gebeurd?

Ik heb bijna alle mogelijke scenario's geoefend, dus niets lijkt me nog vreemd. 

Ik heb bijna alle mogelijke scenario's doorgenomen, dus niets lijkt me nog gek. Maar lang geleden gebeurde er iets, toen ik in India was aan het optreden: de ander zou me met zijn zwaard slaan, maar tijdens het gevecht brak zijn zwaard, en die persoon stond bijna verstijfd, we hadden al eerder geoefendvan tevoren dat in zo’n geval, dat hij me met zijn blote handen zou kunnen doden, maar hij bleef stokstijf staan – uiteindelijk moest ik mezelf op het podium maar zelfmoord plegen – dat was wel grappig.

Wat blijft jou als kunstenaar te inspireren?

Ik maak kunst uit noodzaak, en de behoefte om iets te zeggen is wat blijft me te inspireren.

Welke voorstelling wekt jouw verwondering op, of een blijvende indruk achtergelaten?

Er zijn er veel, maar lang geleden zag ik werk van de Indiase theaterregisseur Ratan Thiyam, en zijn beelden maakte een blijvende indruk op me.

Wie zou jouw ideale samenwerkingspartner zijn?

Samenwerking is een voortdurende ontkenning van elkaar te begrijpen.Samenwerking is een voortdurende ontkenning van wederzijds begrip.  Het is een proces van veel mislukkingen om mensen te vinden die elkaars taal spreekt en begrijpt (niet letterlijk, maar liever politiek, gevoel, esthetica). Ik geniet van het proces, ik ben er nog niet klaar om het op te lossen. Ik heb er al een paar gevonden en ben bezig met het zoeken naar anderen.

Welke kwesties in de theaterwereld verdienen meer aandacht?

Het stereotype dat niet-Europeanen alleen maar over problemen in hun eigen land kunnen of moeten praten, moet echt veranderen. Velen van ons zijn hierheen verhuisd omdat we geen andere keuze hadden. Nu willen we hier als kunstenaars wonen en werken; laat ons zelf het thema, inhoud, esthetiek, en politiek kiezen, en verwacht niet dat we steeds weer dezelfde rotzooi maken. We zijn meer dan alleen onze huidskleur, we hebben belichaamde ervaring, kennis, en verschillende perspectieven, we hebben ook meningen over de politiek over/in Europa, en we zouden de mogelijkheid en steun hier ook moeten krijgen om werk over politiek te maken.

Als je niet in de gebiedhet gebied van podiumkunsten zou werken, wat zou dan je andere droombaan zijn?

Ik zou graag koken, gasten ontvangen, en een klein restaurantje runnen waar mensen zich thuis voelen.