Lulu's Baby

De langdurige samenwerking tussen Lucy Wilke en Sahar Rahimi vindt haar oorsprong in een gedeelde interesse voor gemarginaliseerde vrouwelijke personages, de thema's handicap en macht, en bodyhorrorfilms. In hun vierde gezamenlijke productie verkennen ze de thema's zwangerschap, bevalling, moederschap en de wens om kinderen te krijgen. Tegelijk geïnspireerd en afgeschrikt door hun eigen ervaringen richten Rahimi en Wilke zich op posthumanistische utopieën waarin mensen buiten het menselijk lichaam, en dus buiten de baarmoeder, worden gemaakt – een onderwerp dat zo oud is als de mensheid zelf. 

Aangezien dierproeven met schapen er al gedeeltelijk in zijn geslaagd baarmoeders na te bootsen, zou een eeuwenoud mythologisch thema wel eens werkelijkheid kunnen worden. Welke gevolgen hebben deze ontwikkelingen voor de ethiek en genderrollen? Zouden zwangerschap en geboorte buiten het menselijk lichaam het vrouwelijke* lichaam eindelijk kunnen bevrijden van de last van de voortplanting en daarmee een stap in de richting van gendergelijkheid betekenen? Zouden mensen aan wie het ouderschap tot nu toe is ontzegd, eindelijk de kans krijgen om een gezin te stichten? Of zouden kunstmatige baarmoeders vrouwen* beroven van het laatste bastion dat nog niet is gekaapt door een patriarchaal-kapitalistisch waardensysteem – het vermogen om te bevallen van een kind. 

Lulu’s Baby, geïnspireerd door horrorfilms en operatiekamers, is een ironische, utopische visie op de toekomst die ons op speelse wijze, door middel van zowel verontrustende als betoverende beelden, uitnodigt om na te denken over de mogelijkheden van gemeenschap los van genderbeperkingen en moederrollen.