Lieve lezer,

Lieve lezer,

Voel je je wel eens eenzaam?

We’ve definitely been there. Toch kregen andere emoties de laatste jaren de bovenhand. We kennen elkaar nu al een tijdje, dus stellen we ons nu makkelijk voor je open: soms voelden we ons een last—kwetsbaar en zonder eigen huis, vertrouwend op de huizen van onze partners. Maar we voelden ons tenminste niet eenzaam. Integendeel: we werden omringd door jullie allen, tussen de vele podia’s en programma’s. Terwijl ons theater laaaaaaangzaam wordt verbouwd, moe-ten we anderen vragen om hun ruimtes en middelen te delen, en zo een engagement voor een vijfjarige samenwerking aan te gaan.

Dit is geen poging om onze situatie te romantiseren; het is niet makkelijk om aan anderen steun te vragen. In een wereld waarin ons wordt aangeleerd: wees je eigen kleine eiland, wees productief, onafhankelijk en anderen vooral niet tot last, zagen we zelfredzaamheid als de sleutel tot succes. Maar nu vragen we ons af: wat betekent solidariteit—iets waar we ook naar streven—zonder een last om te dragen?

Als solidariteit ontstaat vanuit nood (en God, zijn dit tijden van nood...), dan betekent ‘solidariteit’ misschien wel heel iets anders in makkelijke tijden. De realiteit is moeilijk te verdragen. Elke dag waren we getuigen van de geno-cide in Gaza, de door grondstoffen gedreven oorlog van westerse actoren in Goma, de etnische zuiveringen in Darfoer, de uitholling van rechten van de meest kwetsbare groepen door regeringen wereldwijd. Te midden van al die onrechtvaardigheid die zich afspeelde ver buiten de theaters (en tegelijk er binnenin), probeerden we om radicaal samen te staan.

Samen met publiek, kunstenaars en cultuurwerkers, navigeerden we door ziekte, woede en rouw. Terwijl het zich allemaal voor onze ogen afspeelde, stonden we daar, ook al leek het dikwijls alsof we ons in drijfzand bevonden. Soms voelde samen staan als het enige dat we konden doen. Solidariteit werd meer dan een strategie: het was een manier van overleven, van koppig blijven voelen in een wereld die ons steeds richting apathie duwt.

Terwijl zorg, verzet en verbondenheid steeds urgenter en levendig werden, niet alleen in ons eigen traject, maar meer concreet in de hele wereld, beseften we: wat ontstaat uit nood, blijkt noodzakelijk. Wanneer de tijden zwaar zijn, blijkt de last lichter wanneer gedragen door velen. We hebben ons afgevraagd: hoe helen we onze gebrokenheid? Natuurlijk hebben we geen pasklare antwoorden. Maar we geloven dat we een begin van een antwoord formuleren, wanneer we elk probleem als een collectief probleem verbeelden.

Zonder vast huis zijn, zoals wij voorlopig zonder vast huis zijn, wordt als een last beschouwd. Wanneer iemand ons zorg geeft, wanneer iemand ons binnenlaat, blijkt het doorgeven van deze zorg aan anderen plots vanzelfsprekend: we willen onze stukjes delen, sommige porties in twee verdelen. Uit deze praktijk vloeit een ecosysteem van delen voort, een gedeelde verantwoordelijkheid, een gedeeld lot. Nu weten we dat elkaar vooruithelpen ons allemaal vooruithelpt. De volgende jaren keren we terug naar ons huis, maar wat we samen hebben opgebouwd, stopt dan niet. Onze deuren zullen voor je openstaan, langs alle kanten. Ondertussen zijn we hier en elders, voor en met elkaar.

Dus, lieve lezer, laat ons elkaar tot last zijn.

Altijd met hoop,

Kaaitheater

(Tekst door Maria Dogahe, Elia Ephron & Dagmar Dirkx)